«Κοινός παρανομαστής» του Σωτήρη Τσαφούλια με πρωταγωνιστή το «ασθενές» φύλο. Η ταινία απέσπασε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη στη Κύπρο

«Κοινός παρανομαστής» του Σωτήρη Τσαφούλια με πρωταγωνιστή το «ασθενές» φύλο
Από αριστερά ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης, Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, ο Ρένος Χαραλαμπίδης και ο Αντώνης Αντωνίου σε σκηνή της ταινίας
Τέσσερις άνδρες συναντιούνται τυχαία σε ένα καφενείο και δεν θα χρειαστεί πολύ για να αρχίσει μια συζήτηση περί των δύο φύλων. Για τον κάπως προχωρημένης ηλικίας Πλάτωνα, η γυναίκα εκπροσωπεί κάτι το ιερό το οποίο ενσαρκώνεται στο πρόσωπο της κόρης του. Για τον Δημήτρη η γυναίκα είναι το εισιτήριο για μια ήσυχη και όμορφη ζωή που του εξασφαλίζει η αρραβωνιαστικιά του. Για τον Αλέξανδρο το δεύτερο φύλο προσεγγίζεται κυρίως πλατωνικά, επομένως  δηλώνει ερωτευμένος με μια κοπέλα που δεν έχει γνωρίσει ακόμα από κοντά. Για τον Νίκο όλες ανεξαιρέτως οι γυναίκες είναι δόλιες, όπως για παράδειγμα η κοπέλα με την οποία σχετίζεται και που ανακάλυψε ότι παντρεύεται.
Η παραπάνω ιστορία, στην οποία προφανώς η ιδέα της γυναίκας αποτελεί κοινό παρανομαστή των τεσσάρων αντρών, είναι η σύνοψη της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του Σωτήρη Τσαφούλια που τιτλοφορείται… «Κοινός παρανομαστής». Η ταινία πλασάρεται ως κωμωδία και προσφάτως  απέσπασε την Χρυσή Αφροδίτη Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη στο πλαίσιο του 9ου Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Κύπρου.
Τα τέσσερα παλικάρια υποδύονται οι Αντώνης Αντωνίου (Πλάτων), Βλαδίμηρος Κυριακίδης (Νίκος),  Πυγμαλίων Δαδακαρίδης (Αλέξανδρος) και Ρένος Χαραλαμπίδης (Δημήτρης), ενώ η Μαρκέλλα Γιαννάτου παίζει επίσης. Ο Αρης Σταύρου υπέγραψε την φωτογραφία, ο Γιώργος Γεωργόπουλος έκανε το μοντάζ,ο Κώστας Βαρυμποπιώτης τη μίξη ήχου και η Ελένη Μανωλοπούλου είχε την καλλιτεχνική επιμέλεια του ενός και μόνου σκηνικού της ταινίας.
Η Κύπρος ήταν η αφετηρία της ταινίας σε ένα ταξίδι διεθνών φεστιβάλ ελληνοκεντρικού ωστόσο χαρακτήρα. Στάσεις του το Ελληνικό Φεστιβάλ της Νέας Υόρκης, το Ελληνικό Φεστιβάλ του Λονδίνου, το Ελληνικό Φεστιβάλ Αυστραλίας και Πελοποννησιακό Κορινθιακό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου.
Η ταινία θα διανεμηθεί στις ελληνικές αίθουσες τον προσεχή Δεκέμβριο από τη Feelgood Entertainment

Και όμως οι νέοι διαβάζουν βιβλία παρά τα τάμπλετ και τα smartphones. Ερευνες δείχνουν τη νέα γενιά να διαβάζει περισσότερο από την προηγούμενη

Και όμως οι νέοι διαβάζουν βιβλία παρά τα τάμπλετ και τα smartphones
Είναι χωμένοι σε ποικίλες οθόνες: υπολογιστές, smartphones και τάμπλετ και δεν διαβάζουν βιβλία. Αυτή είναι η άποψη που επικρατεί για τους νέους. Την αντίληψη αυτή ανατρέπει πρόσφατη έρευνα του αμερικανικού Ινστιτούτου Pew καθώς και τα στατιστικά δεδομένα της πρόσφατης κίνησης του βιβλίου από τη Nielsen BookScan που δημοσιεύει το περιοδικό Bookseller.

Η έρευνα του Ινστιτούτου Pew πραγματοποιήθηκε σε δείγμα 6.000 Αμερικανών άνω των 16 ετών και δείχνει ότι οι νέοι της γενιάς του 2000, οι λεγόμενοι Μillennials, διαβάζουν περισσότερο από τους μεγαλύτερους. Ενδιαφέροντα είναι επίσης τα στοιχεία που προσκομίζει η έρευνα για τη σχέση των Μillennials με το έντυπο βιβλίο και τις βιβλιοθήκες: διαβάζουν περισσότερο έντυπα βιβλία παρά ηλεκτρονικά και κάνουν συχνότερη χρήση των βιβλιοθηκών.
Παρ’ότι οι Millennials ζουν μέσα στην τεχνολογία, υποστηρίζουν συχνότερα (62%) από ό,τι οι μεγαλύτεροι (53%) ότι υπάρχει πολλή, χρήσιμη και σημαντική πληροφορία που δεν είναι διαθέσιμη στο ίντερνετ ενώ την ίδια στιγμή θεωρούν (79%) μεγάλο μειονέκτημα την έλλειψη σύνδεσης στο διαδίκτυο.
Το 88% των Αμερικανών κάτω των 30 ετών που συμμετείχαν στην έρευνα δήλωσαν ότι διάβασαν τουλάχιστον ένα βιβλίο τη χρονιά που πέρασε. Στις ηλικίες άνω των 30 ετών το ποσοστό αυτό πέφτει στο 79% και στις ηλικίες άνω των 65 ετών μειώνεται περισσότερο.
Από τους συμμετέχοντες που δήλωσαν ότι διαβάζουν τουλάχιστον ένα βιβλίο τον χρόνο (με μέσο όρο τα δέκα βιβλία τον χρόνο), το 43% των Μillennials δήλωσαν ότι διαβάζουν καθημερινά, κάτι που οι άνω των 30 ετών κάνουν σε ποσοστό μικρότερο, 40%.
Το 52% αγοράζουν τα βιβλία τους ενώ το 39% ανέφεραν ότι τα δανείζονται. Παρ’ όλα αυτά, φαίνεται ότι επισκέπτονται τις βιβλιοθήκες σε ποσοστό μεγαλύτερο (50%) από ό,τι η επόμενη γενιά (47%) – όμως, σε αντίθεση με τις ηλικίες άνω των 30 ετών, οι Μillennials ενδιαφέρονται λιγότερο για το αν οι βιβλιοθήκες θα κλείσουν.
Κινητά τηλέφωνα και smartphones είναι οι βασικές συσκευές που διαθέτουν οι Μillennials και ακολουθούν τα τάμπλετ και τελευταίες οι συσκευές ηλεκτρονικής ανάγνωσης. «Δεν ξέρω κανέναν έφηβο με Kindle», σχολίασε η υπεύθυνη παιδικού βιβλίου του Bookseller. «Αφενός οι γονείς δεν αγοράζουν πολλές ηλεκτρονικές συσκευές στα παιδιά τους για να μην περνούν όλη τους τη μέρα μπροστά στην οθόνη, αφετέρου οι έφηβοι όταν ζητούν κάποια νέα συσκευή θέλουν τάμπλετ κι όχι Kindle». Η ίδια σχολιάζει ότι οι έφηβοι προτιμούν τα έντυπα βιβλία γιατί αποτελούν σύμβολο κύρους, ειδικά μάλιστα αν είναι υπογεγραμμένα από τους δημοφιλείς συγγραφείς τους, και γιατί θεωρούν -λανθασμένα- ότι τα ebooks είναι ακριβά και θα έπρεπε να τα αγοράζουν φθηνότερα ή να τα παίρνουν δωρεάν.
Όσον αφορά τις βιβλιοθήκες, σύμφωνα με την έρευνα του Ινστιτούτου Pew, ο αριθμός των Αμερικανών που επισκέφθηκαν τις φυσικές βιβλιοθήκες μειώθηκε μεν, αυξήθηκε όμως ο αριθμός των χρηστών που επισκέφθηκαν τους καταλόγους των βιβλιοθηκών στο ίντερνετ και έκαναν χρήση των ψηφιακών υπηρεσιών τους. Εύρημα που έρχεται σε αντίφαση με αυτό που νέοι (16-29 ετών) και λιγότερο νέοι (30+ ετών) συμφώνησαν σε ποσοστό 51% ότι αποτελεί το σημαντικότερο σε μια δημόσια βιβλιοθήκη: ότι τους προσφέρει έναν ήσυχο, ασφαλή χώρο. Την ησυχία και την ασφάλεια οι νεότατοι φαίνεται να εκτιμούν περισσότερο από όσο οι ηλικίες άνω των 30, οι οποίες δίνουν μεγαλύτερη σημασία (55%) στα βιβλία, στα έντυπα και στο οπτικοακουστικό υλικό που μπορεί να τους προσφέρει η βιβλιοθήκη.

«Ο θάνατος στο έργο του Γκρέκο»: Αφιέρωμα στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Η έκθεση ξεκινά από τις 14 Νοεμβρίου έως τις 8 Φεβρουαρίου

AB379FB44DFEEEF19D8162104E75A6AA

Με αφορμή τη συμπλήρωση, φέτος, 400 χρόνων από τον θάνατο του Ελ Γκρέκο, το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης διοργανώνει από τον Νοέμβριο ένα μικρό αφιέρωμα στον σπουδαίο ζωγράφο με τίτλο «Ο θάνατος στο έργο του Γκρέκο».

Κεντρικό έκθεμα του αφιερώματος στο έργο του Γκρέκο θα είναι ο πίνακας του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου Η Ταφή του Χριστού της Εθνικής Πινακοθήκης της Αθήνας.

Το έργο θα πλαισιωθεί από δύο Πιετά του ζωγράφου: η μία ανήκει στη συλλογή της Hispanic Society of America και η άλλη σε ιδιωτική συλλογή.

Και τα δύο έργα θα εκτεθούν ψηφιακά σε φυσικό σχεδόν μέγεθος.

Η έκθεση ξεκινά στις 14 Νοεμβρίου και θα διαρκέσει έως τις 8 Φεβρουαρίου.

Η ταυτόχρονη παρουσίαση των έργων του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου με την αρχαιολογική έκθεση Επέκεινα, θα δώσει την ευκαιρία στους επισκέπτες να δουν από κοντά μοναδικά έργα της παγκόσμιας κληρονομιάς που αφορούν σε ένα πανανθρώπινο θέμα: τον θάνατο και την αθανασία της ψυχής και μάλιστα ιδωμένα μέσα από διαφορετικά πρίσματα όχι μόνο χρονικά αλλά και θρησκευτικά και κοινωνικά.

Στην έκθεση Επέκεινα: Ο θάνατος και η ζωή μετά στην Αρχαία Ελλάδα, παρουσιάζονται 120 αντικείμενα από 21 μουσεία της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Τα αντικείμενα περιστρέφονται γύρω από ένα από τα σημαντικότερα μυστήρια που απασχόλησε και εξακολουθεί να απασχολεί τον άνθρωπο: την τύχη της αθάνατης ψυχής μετά τον θάνατο του φθαρτού σώματος.

Η έκθεση πραγματοποιείται από τις 11 Δεκεμβρίου έως τις 8 Φεβρουαρίου.

Το Μουσείο του Λούβρου σε κινούμενα σχέδια. Το διάσημο μουσείο του Παρισιού σε μια υπέροχη ιστορία Τέχνης για μικρούς και μεγάλους

901EB495F74D0E3700F3E28F27EC13A1
Μετά από αρκετούς μήνες απουσίας, ο γάλλος αρχαιολόγος Dominique-Vivant Denon (1747 – 1825) επιστρέφει στο στούντιο του και ξεναγεί μικρούς φίλους της τέχνης σε ένα χώρο γεμάτο θησαυρούς.

Ο πρώτος καλλιτεχνικός διευθυντής του Μουσείου του Λούβρου αφηγείται υπέροχες ιστορίες τέχνης. Αποκαλύπτει μικρά και μεγάλα μυστικά για μοναδικά εκθέματα, για τον τρόπο που ανακαλύφθηκαν, για το πως αποκαταστάθηκαν και μοιράζεται με τους μικρούς του φίλους απίστευτες ιστορίες για τη ζωή και το έργο του.

Εικονικά κινούμενα σχέδια ζωντανεύουν στην ιστοσελίδα του διάσημου μουσείου του Παρισιού ταξιδεύοντας μικρούς και μεγάλους στον μαγικό κόσμο της Τέχνης.

Απολαύστε το εδώ

Ξεκινούν τη Δευτέρα οι φθινοπωρινές εκδηλώσεις του Ινστιτούτου Γκαίτε

36DD896581F8BB80967BB9CBE7959556

Με την αβάν πρεμιέρ της ταινίας Το λεωφορείο του νησιού [φωτο] εγκαινιάζονται την Δευτέρα οι φθινοπωρινές εκδηλώσεις του Γερμανικού Ινστιτούτου Γκαίτε της Αθήνας.

Την ταινία σκηνοθέτησε η γερμανίδα Σιμπίλε Μέλντερ που ζει και εργάζεται στην Τήλο. Το νησί παίζει σημαίνοντα ρόλο στην ταινία αφού ουσιαστικό θέμα της είναι το πως ένα λεωφορείο μπορεί να συνδέσει μια κοινωνία 400 ανθρώπων σε ένα νησί που θα γίνει νέα εστία ζωής για έναν 15χρονο Αφγανό (είσοδος ελεύθερη).

Μια μουσική εκδήλωση ελκύει, επίσης, το ενδιαφέρον, τιτλοφορείται «Radio Europa – Together in Musik» και είναι προγραμματισμένη για την Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου στο αίθριο του Ινστιτούτου στην οδό Ομήρου. Πέντε μουσικοί αεροβατούν από την γαλλική musette στην ιρλανδική φολκ, τον μεσογειακό, τον βαλκανικό και σκανδιναβικό ήχο, σε ένα πολύχρωμο κολάζ ήχων από το οποίο δεν λείπουν τραγούδια των Ρομά και Σίντι (είσοδος ελεύθερη).

Λογοτεχνική στροφή την Τρίτη 30 Σεπτεμβρίου στην αίθουσα εκδηλώσεων και βιβλιοθήκη του Ινστιτούτου. Εκεί θα βραβευτούν οι καλύτερες λογοτεχνικές μεταφράσεις από την αγγλική, την γερμανική, την δανέζικη και την ισπανική γλώσσα, ενώ πριν από την απονομή θα πραγματοποιηθεί δημόσια συζήτηση ανάμεσα σε βιβλιοπώλες, εκδότες και μεταφραστές σε συντονισμό του δημοσιογράφου των Νέων, Μανώλη Πιμπλή (είσοδος ελεύθερη).

Από τις 2 ως τις 30 Οκτωβρίου δυο γενιές γερμανών σχεδιαστών κόμικς θα παρουσιαστούν στο Ινστιτούτο: η αβάν γκαρντ που προλείανε το έδαφος για μια ιδιότυπη γερμανική κουλτούρα των κόμικς και η γενιά των νεότερων σχεδιαστών, οι δουλειές των οποίων διακρίνονται για τις καινοτομίες τους στην αισθητική και την αφήγηση (είσοδος ελεύθερη).

Πυρήνας της διημερίδας με τίτλο «Το έγκλημα» που συνδιοργανώνει η Ελληνική Ψυχιατρική Εταιρία με το Ινστιτούτο Γκαίτε στις 10 και στις 11 Οκτωβρίου θα είναι η προβολή της ταινίας Ο θανατοποιός (1995) του Ρομουάλντ Καρμακάρ που αναφέρεται στην ιστορία του κατά συρροή δολοφόνου Φριτς Χάρμαν (Γκοτζ Τζορτζ) ο οποίος καταδικάστηκε σε θάνατο το 1924 στο Ανόβερο. Το σενάριο της ταινίας στηρίζεται στα πρακτικά των συνεδρίων με τον ψυχίατρο που είχε κληθεί να γνωματεύσει περί της ικανότητάς του στον καταλογισμό (συμμετοχή 5 ευρώ).

Σε ό,τι αφορά τον χορό, η χορογράφος Λία Τσολάκη και η μουσικοσυνθέτρια Ρόμπιν Σουλκόφσκι πειραματίζονται με καταρτισμένους χορευτές και μουσικούς σε ένα πρωτότυπο μουσικοχορευτικό θέαμα ονόματι «Κυριακή» που θα παρουσιαστεί την Κυριακή 19 Οκτωβρίου (είσοδος ελεύθερη).

Μια μέρα μετά, την Δευτέρα 20 Οκτωβρίου, τρεις μουσικοί της τζαζ, η αρπίστρια Κάτριν Πέχλοφ, ο σαξοφωνίστας Κρίστιαν Βάιντνερ και ο κοντραμπασίστας Ρόμπερτ Λάντφερμαν θα παίξουν τζαζ δωματίου στους χώρους του Ινστιτούτου (είσοδος ελεύθερη).

Τρεις ταινίες στις οποίες η Γερμανία συμμετέχει είτε ως αποκλειστική παραγωγός χώρα είτε ως συμπαραγωγός θα προβληθούν στο πλαίσιο του 20ού φεστιβάλ κινηματογράφου Νύχτες Πρεμιέρας που αρχίζει την Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου: οι Τζακ (Γερμανία) του Εντγκαρ Μπέργκερ, Stations of the cross (Γερμανία/ Γαλλία) του Ντίτριχ Μπρούγκερμαν και η ελληνογερμανική συμπαραγωγή Στο σπίτι του Αθανάσιου Καρανικόλα που έκανε πρεμιέρα τον περασμένο Φεβρουάριο στο φεστιβάλ Βερολίνου αποσπώντας καλές κριτικές.

Η λίστα του Forbes: Ποιοι είναι οι πλουσιότεροι συγγραφείς στον κόσμο για το 2014

Ποιοι είναι οι πλουσιότεροι συγγραφείς στον κόσμο για το 2014
Πρώτος στη λίστα με τους πλουσιότερους συγγραφείς ο Τζέιμς Πάτερσον  

Πολυγραφότατοι συγγραφείς αστυνομικής, αισθηματικής και νεανικής μυθοπλασίας είναι και φέτος στις πρώτες θέσεις της λίστας με τους πλουσιότερους συγγραφείς που δημοσιεύει το περιοδικό Forbes. Τα ονόματα της πρώτης δωδεκάδας είναι γνωστά, κάποια τα συναντάμε στις λίστες του Forbes κάθε χρόνο, με λίγες εξαιρέσεις. Υπολογίστηκαν πωλήσεις βιβλίων, έσοδα από μεταφράσεις, τηλεοπτικές και κινηματογραφικές διασκευές, έσοδα από δημόσιες εμφανίσεις από τον Ιούνιο του 2013 ως τον Ιούνιο του 2014 και ο τελικός κατάλογος των πλουσιότερων συγγραφέων για το 2014 διαμορφώθηκε ως εξής:

  • 1. Τζέιμς Πάτερσον (90 εκατ. δολάρια)
  • 2. Νταν Μπράουν (28 εκατ. Δολάρια)
  • 3. Νόρα Ρόμπερτς (23 εκατ. δολάρια)
  • 4. Ντανιέλ Στιλ (22 εκατ. δολάρια)
  • 5. Τζάνετ Ιβάνοβιτς (20 εκατ. δολάρια)
  • 6. Τζεφ Κίνι, Βερόνικα Ροθ, Τζον Γκρίσαμ, Στίβεν Κινγκ (17 εκατ. δολάρια)
  • 7. Σούζαν Κόλινς (16 εκατ. δολάρια)
  • 8. Τζ. Κ. Ρόουλινγκ (14 εκατ. δολάρια)
  • 9. Τζορτζ Ρ. Ρ. Μάρτιν (12 εκατ. δολάρια)
  • 10. Ντέιβιντ Μπαλντάτσι (11 εκατ. δολάρια)
  • 11. Ρικ Ριόρνταν, Ε. Λ. Τζέιμς (10 εκατ. δολάρια)
  • 12. Τζίλιαν Φλιν, Τζον Γκριν (9 εκατ. δολάρια)

Ο Πάτερσον εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο το 1976 και έκτοτε δεν έχει σταματήσει να γράφει. Κυκλοφορεί περίπου 14 βιβλία τον χρόνο, τα οποία γράφει με τη συνδρομή ομάδας συνεργατών συγγραφέων. To Forbes υπολογίζει ότι τα βιβλία του Πάτερσον έχουν πουλήσει συνολικά περισσότερα από 300 εκατ. αντίτυπα που του έχουν αποφέρει, μόνο για την τελευταία δεκαετία, 700 εκατ. δολάρια.

Της ίδιας κατηγορίας είναι και η Νόρα Ρόμπερτς, η οποία εκδίδει περίπου έξι βιβλία τον χρόνο.

Διαφορετική περίπτωση είναι ο Νταν Μπράουν. Γνωστός συγγραφέας μεν και ευπώλητος, δεν έχει τόσο πυκνή παραγωγή όσο οι προηγούμενοι. Τη δεύτερη θέση στη λίστα του Forbes την οφείλει φέτος κυρίως στις πωλήσεις του νέου του βιβλίου, Ιnferno (Ψυχογιός, 2013) που μόνο στις ΗΠΑ ξεπέρασαν το 1,4 εκατ. αντίτυπα.

Στη λίστα υπάρχουν συγγραφείς που δεν έχουν κυκλοφορήσει νέο βιβλίο στο διάστημα της μέτρησης, όπως η Τζ. Κ. Ρόουλινγκ, η οποία εξακολουθεί να εισπράττει χρήματα από τις πωλήσεις του Χάρι Πότερ, γεγονός που τεκμηριώνει τη διάρκεια της σειράς, της οποίας ο πρώτος τόμος κυκλοφόρησε το 1997. Ο Χάρι Πότερ (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ψυχογιός) φαίνεται ότι έχει εγγραφεί στη σύγχρονη κλασική νεανική λογοτεχνία και κερδίζει νέες γενικές αναγνωστών.

Αντιθέτως, η Ε. Λ. Τζέιμς, η οποία πέρυσι ήταν το νούμερο ένα στην αντίστοιχη λίστα του Forbes για το 2013, με έσοδα 95 εκατ. δολαρίων, από την ερωτική τριλογία της Πενήντα αποχρώσεις του Γκρι, κατέβηκε μέσα σε έναν χρόνο στην 11η θέση, με έσοδα 10 εκατ. δολαρίων. Οι πωλήσεις της τριλογίας, που ξεπέρασαν τα 29 εκατ. αντίτυπα το 2012, έπεσαν στο 1,8 εκατ. αντίτυπα το 2013. Η επικείμενη κινηματογραφική προβολή της κινηματογραφικής διασκευής της τριλογίας αναμένεται όμως να αυξήσει τα έσοδα της συγγραφέως τη χρονιά που διανύουμε.

Αντίστοιχη είναι η περίπτωση της Σούζαν Κόλινς, συγγραφέως των Αγώνων πείνας (Πλατύπους, 2009), η οποία ενώ το 2013 βρισκόταν στην τρίτη θέση της λίστας με 55 εκατ. δολάρια έσοδα φέτος βρίσκεται στην 5η με 16 εκατ. δολάρια.

Στους νεοεισερχόμενους της λίστας ανήκει 26χρονη Βερόνικα Ροθ με τη νεανική τριλογία της Απόκλιση (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Πλατύπους), ο 37χρονος Τζον Γκριν με το μυθιστόρημα Το λάθος αστέρι (Λιβάνης, 2013), για δυο νέους, ασθενείς από καρκίνο, που συναντιούνται και ερωτεύονται σε μια ομάδα υποστήριξης καρκινοπαθών, και η 43χρονη Τζίλιαν Φλιν με το μπεστ-σέλερ της Το κορίτσι που εξαφανίστηκε (Μεταίχμιο, 2012).

Newsroom ΔΟ

Μάνια Καραϊτίδη (1928-2014)

ΒΙΒΛΙΟ
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 07.06.2014, ΧΡΗΣΤΟΣ Α. ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ*

Η Μάνια Καραϊτίδη στο ιστορικό της γραφείο (φωτ.: Αλέξανδρος Φιλιππίδης).

Η ​​Μάνια Καραϊτίδη δεν σημάδεψε απλώς μιαν ολόκληρη για το ελληνικό βιβλίο εποχή. Συνέδεσε, με την παρουσία της και μόνο, αταίριαστους εκ πρώτης όψεως ανθρώπους και διαφορετικές εποχές.

«…Μαθήτρια ήμουν, στο Γυμνάσιο, και αποφάσισα να κάνω τη δημοσιογράφο. Ζήτησα από τον πατέρα μου να με στείλει σε έναν από τους συγγραφείς της “Εστίας” για να του πάρω συνέντευξη για τη σχολική εφημερίδα. Ο Σαραντόπουλος προτίμησε τον Βενέζη. Πήγαμε στο σπίτι του με μια φιλενάδα μου, το πόσο μας περιποιήθηκαν, το τι μας τράταραν δεν λέγεται! Επαψε έτσι ο συγγραφέας στα μάτια μου να φαντάζει σαν ένα μυθικό πλάσμα, κάτι ανάμεσα σε θεό και σε τέρας… Ο Καραγάτσης όμως ήταν άλλο πράγμα… Μια-δυο φορές τον είχα δει και δεν θα τον ξεχάσω ποτέ. Πανέμορφος άνδρας, αιλουροειδές σωστό στο βλέμμα, στην κορμοστασιά και στις κινήσεις. Οδηγούσε, εκείνο τον καιρό, ένα τζιπ – έτρεχε σαν τρελός!».

Μέχρι το 1972, η Μάνια Καραϊτίδη ήταν απλώς η θυγατέρα του Σαραντόπουλου, πρώην στρατιωτικού, ο οποίος είχε κληρονομήσει απ’ τον Κολλάρο την «Εστία» και την κουμαντάριζε με σιδερένιο χέρι. Μετά τον θάνατό του, στα σαράντα πέντε της, έγινε η ίδια εκδότρια. Μπήκε με τόλμη και με φρόνηση σε έναν χώρο που, χάρη στην ίδια και στη Νανά Καλιανέση του «Κέδρου», ευτύχησε να έχει από σχετικά νωρίς γυναίκες στο τιμόνι.

Αναλαμβάνοντας τον «αρχαίον εκδοτικόν οίκον», η Μάνια Καραϊτίδη κάλλιστα θα μπορούσε να επαναπαυθεί στις δάφνες του. Η γενιά του 1930 -που όλοι πλέον την τιμούσαν- εκδιδόταν αποκλειστικά σχεδόν από την «Εστία». Οπως και η Πηνελόπη Δέλτα και τα πρώτα βιβλία του Αντώνη Σαμαράκη και κάποια ακόμα του Βασίλη Βασιλικού. Η Μάνια Καραϊτίδη ωστόσο ήταν ποδηλάτισσα. Και απολάμβανε ιδιαίτερα τους κραδασμούς των αχάρακτων δρόμων.

Πολύ σύντομα ανέλαβε να διαπλάσει και να αναδείξει το νέο αίμα της πεζογραφίας. Η τόσο γλωσσοφαγωμένη σήμερα γενιά του ’80 βρήκε σπίτι και εφαλτήριο στην «Εστία». Ο αδικοχαμένος Χρήστος Βακαλόπουλος, ο Φαίδων Ταμβακάκης, ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, ο Πέτρος Τατσόπουλος είδαν τα έργα τους να κυκλοφορούν σε εντυπωσιακές για την εποχή εκδόσεις, με εκείνα τα ανεπανάληπτα εξώφυλλα του Αλέξη Κυριτσόπουλου. Φρέσκος αέρας είχε πνεύσει. Το 1988, μια κοπελίτσα ίδια ξωτικό δημιούργησε σπουδαία εντύπωση με το πρώτο της βιβλίο. «Ο Θάνατος του Ιππότη Τσελάνο» ήταν το θέμα συζήτησης εκείνου του καλοκαιριού και η Θεοφανώ Καλογιάννη φωτογραφήθηκε για το περιοδικό «Ταχυδρόμος», που διαβαζόταν τότε από εκατοντάδες χιλιάδες. Η τρομοκρατική επίθεση στο «City of Poros» την εκτόπισε δυστυχώς απ’ το εξώφυλλο.

Συστήθηκα με τη Μάνια Καραϊτίδη το 1991, όταν υπέγραψα μαζί της το συμβόλαιο για το «Σοφό Παιδί». Το μικρό γραφείο της, στο βάθος του βιβλιοπωλείου της Σόλωνος, έσφυζε τότε από κίνηση. Καφέδες, κουβέντες, τσίπουρα και φλερτ, υπό το άγρυπνο πλην διακριτικό βλέμμα της κυρίας Μάνιας. Η Κατερίνα Δασκαλάκη να μεταφράζει Κούντερα κι ο Φαίδων Ταμβακάκης Φόουλς. Ο Διονύσης Καψάλης να επιμελείται τις εκδόσεις. Τα κορίτσια του εκδοτικού, η Αναστασία Λαμπρία, σήμερα εκδότρια του «Ποταμού», και η Πόπη Γκανά, σήμερα εκδότρια του «Μελανιού», η Μυρτώ Τζανεττάκι στις δημόσιες σχέσεις, η Εύα Καραϊτίδη να γράφει παράλληλα τα δικά της διηγήματα, που δεν εξέδωσε -λόγω σεμνότητας- από την «Εστία». Ο Γιάννης Καραϊτίδης να έχει την ευθύνη του βιβλιοπωλείου, στο οποίο δούλευε επί μισό και πλέον αιώνα, ο εμβληματικότερος βιβλιοπώλης της Ελλάδας, ο κύριος Νίκος Παντελάκης. Κι αντάμα, οι μόνιμοι επισκέπτες της κυρίας Μάνιας: ο επιβλητικότατος στην όψη και στον λόγο Αγγελος Βλάχος, ο Κώστας Αξελός, ο Φρέντυ Γερμανός, η Κική Δημουλά…

Επρόκειτο για έναν κόσμο μαγευτικό, που σε επιμόρφωνε, σε ενέπνεε, σου έδινε -πάνω απ’ όλα- την αίσθηση πως όλα είναι εφικτά. Στον τοίχο πίσω απ’ την πολυθρόνα της κυρίας Μάνιας κρεμόταν ο χάρτης της Μεγάλης Ελλάδας, των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Εκείνη την Ελλάδα, την κοσμοπολίτικη, την με ανοιχτούς ορίζοντες και πίστη στον εαυτό της, ενσάρκωνε η Μάνια Καραϊτίδη. Την Ελλάδα των γενναιόδωρων χειρονομιών, των τολμηρών επενδύσεων και των εύγλωττων σιωπών.

Η Μάνια Καραϊτίδη θα καταταγεί στη χορεία των μεγάλων εμψυχωτών του 20ού αιώνα μας. Πλάι στον «Κολοσσό του Μαρουσιού» Γιώργο Κατσίμπαλη, τον «Ικαρο» Νίκο Καρύδη, τον Αλέκο Πατσιφά με τη «Λύρα», τον Μίμη Δεσποτίδη της Αριστεράς που έβλεπε τον κόσμο σαν έργο τέχνης και τον Τάσο Φαληρέα του «Ποπ 11». Αυτοί υπήρξαν οι αληθινοί μας υπουργοί Πολιτισμού.

* Το τελευταίο μυθιστόρημα «Νίκη» του κ. Χωμενίδη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.

Τίτλοι ταινιών για γέλια και κλάματα

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝ Η, 07.06.2014 ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΧΑΡΜΠΗΣ

Ζακ Γαλυφιανάκης και Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ πρωταγωνιστούν στην κωμωδία του 2010 «Due Date» ή επί το ελληνικότερον «Μη σπρώχνεις, έρχομαι».

Θυμάστε τους θρυλικούς «Blues Brothers» με τον πρόωρα χαμένο Τζον Μπελούσι και τον Νταν Ακρόιντ; Θυμάστε και πώς είχε μεταφραστεί ο πρωτότυπος αγγλικός τίτλος στα ελληνικά; «Οι ατσίδες με τα μπλε» – παρόλο που οι τύποι στην ταινία φοράνε μαύρα και το blues στον τίτλο προφανώς και έχει μουσική αναφορά. Αν πάμε ακόμα πιο πίσω, σε πιο σινεφίλ επιλογές, βρίσκουμε το αμίμητο «Πουλημένη από τη μάνα της» που ήταν η (μεταφραστική) μοίρα του… «La Strada» του Φελίνι. Ειδική «περιποίηση» είχαν και όλοι σχεδόν οι τίτλοι ταινιών των Μόντι Πάιθον: το «Life of Brian» μετατράπηκε σε «Ενας προφήτης, μα τι προφήτης», ενώ το «Holy Grail» κατέληξε σε «Αδερφάτο των Ιπποτών της Ελεεινής Τραπέζης». Η δε αγγλική κωμωδία «Full Monty» μετατράπηκε σε «Αντρες έτοιμοι για όλα» (σε βαθμό παρεξήγησης ίσως…).

Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για τη δύσκολη και περίπλοκη διαδικασία της μετάφρασης. Στη λογοτεχνία μια καλή ή κακή μεταφραστική προσπάθεια μπορεί να αναδείξει ή να διαστρεβλώσει αντίστοιχα ένα έργο. Πρόκειται για πραγματική τέχνη που απαιτεί γνώσεις ειδικού αλλά και γενικότερου περιεχομένου καθώς και το κατάλληλο αισθητήριο ώστε να μεταφερθεί κατά το δυνατόν ακέραιο το πνεύμα του πρωτοτύπου. Κάτι αντίστοιχο –αν και όχι στον ίδιο βαθμό– ισχύει και με τις ταινίες. Ζώντας σε μια χώρα στην οποία δεν εφαρμόζεται το πρότυπο της μεταγλώττισης, που υπάρχει για παράδειγμα στην Ιταλία και τη Γαλλία, οι Ελληνες είμαστε «εκπαιδευμένοι» να παρακολουθούμε τη χαρακτηριστική διπλή σειρά των λευκών γραμμάτων ταυτόχρονα με το φιλμ επί της οθόνης.

Και αλήθεια είναι ότι συχνά παρατηρούμε «τέρατα». Από μια μερικώς λανθασμένη απόδοση λέξης μέχρι την πλήρη αλλαγή νοημάτων –των θηλυκών σε αρσενικά για παράδειγμα–, ο κατάλογος των λαθών που οφείλονται σε άγνοια, αδιαφορία ή απλή απροσεξία είναι ατέλειωτος. Παράλληλα, το ίδιο ή και περισσότερο ενδιαφέρον έχει η μεταφορά των πρωτότυπων τίτλων των ξένων ταινιών στα ελληνικά. Εκεί κι αν υπάρχουν «μαργαριτάρια». Ειδικά παλαιότερα που οι εταιρείες διανομής του εξωτερικού ήταν πιο χαλαρές ως προς την απόδοση του τίτλου, οι εγχώριοι διακινητές των ταινιών ένιωθαν την άνεση να μετατρέπουν και συχνά να παραποιούν εντελώς τον ξενόγλωσσο τίτλο ανάλογα με την έμπνευση της στιγμής.

Το «μαγείρεμα» παλαιότερα

Πώς ακριβώς όμως γινόταν –και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα γίνεται– το «μαγείρεμα»; Πρέπει να μιλήσεις με τον «Γιατρό», μου είπε αμέσως ο καλός συνάδελφος και σινέ-ειδικός Δημήτρης Μπούρας όταν του ανέφερα το θέμα. «Γιατρός» των υποτίτλων για τους παλιούς με πάνω από τέσσερις δεκαετίες στον χώρο, ο Διονύσης Μαρτινέγκος, με τον οποίο συναντηθήκαμε στην Πλάκα, είχε πολλές και ενδιαφέρουσες ιστορίες να διηγηθεί. «Παλιά τα πράγματα ήταν τελείως ανεξέλεγκτα στη μετάφραση των τίτλων. Αυτή συνήθως γινόταν ύστερα από ένα σύντομο brain storming του εισαγωγέα και του διευθυντή εκμετάλλευσης, με βασικό κριτήριο φυσικά την εμπορευσιμότητα. Στις καλές περιπτώσεις ο τίτλος προσπαθούσε να δώσει και ένα στίγμα του περιεχομένου της ταινίας». Πράγματι υπάρχουν μεταφορές ομολογουμένως επιτυχημένες όπως για παράδειγμα του «Annie Hall» το οποίο έγινε «Νευρικός εραστής» (θα μπορούσε να είναι και ο ορισμός της γουντιαλενικής περσόνας) και το «Police Academy» που πήγε στο πιο χιουμοριστικό «Η Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή».

Σε πολλές περιπτώσεις πάντως οι εισαγωγείς συμβουλεύονταν τους τίτλους που είχαν δώσει σε άλλες χώρες και κατά περίσταση τους υιοθετούσαν, όπως έγινε με το θρυλικό «High Noon» το οποίο ακολούθησε το γαλλικό πρότυπο («Το τρένο θα σφυρίξει τρεις φορές»). Φυσικά, μια κατηγορία μόνες τους είναι (και σε αυτόν τον τομέα) οι ταινίες τρόμου. Ενδεικτικά μόνο αναφέρεται ότι το κάπως πεζό «Children of the Corn» αναβαθμίστηκε στο σαφώς παραστατικότερο «Ο δολοφόνος με το δρεπάνι». Αλλες φορές πάντως οι αλλαγές είναι πιο δύσκολο να αποδοθούν σε κάποια λογικοφανή εξήγηση. Γιατί άραγε το απλό και σαφές «Love and Death» να μεταφραστεί σε «Ειρηνοποιός» ή το «Venus in Furs» σε «Γυμνή Αφροδίτη» (μάλλον έτσι την ήθελε);

Σήμερα, η ακρίβεια

Στη σύγχρονη εποχή πάντως το φαινόμενο έχει περιοριστεί αρκετά. Πλέον προτιμάται σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό η ακριβής μετάφραση ενώ δεν είναι λίγες και οι περιπτώσεις όπου ο πρωτότυπος τίτλος διατηρείται ως έχει. Εκτός της σαφώς μεγαλύτερης τριβής του κόσμου με την αγγλική γλώσσα, υπάρχει ένας ολόκληρος μηχανισμός προώθησης των ταινιών ο οποίος έχει απολύτως διεθνή χαρακτηριστικά και ενίοτε επιβάλλει στους εδώ διανομείς να μην προβαίνουν σε αλλαγές.

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι η δίψα για δημιουργία έχει σταματήσει. Από καιρού εις καιρόν όλο και κάποιος τίτλος θα εμφανιστεί για να μας αφήσει με το στόμα ανοιχτό, όπως με το μονολεκτικό «Brothers» το οποίο κάποιος άγνωστος ήρωας μετέτρεψε σε «Ουκ επιθυμήσεις την γυναίκαν του πλησίον σου» (Αμήν). Καμιά φορά όμως και οι παρεμβάσεις από το εξωτερικό δεν χαρακτηρίζονται από μεγάλο ορθολογισμό. «Θυμάμαι το 2000 για την ταινία “Titan After Earth” πως η ξένη εταιρεία επέμενε ότι έπρεπε να το μεταφράσουμε “Τιτάνας Α.Ε.” γιατί αυτή τη συντομογραφία είχαν χρησιμοποιήσει παγκοσμίως. Είδαμε και πάθαμε να τους πείσουμε ότι εδώ αυτό το όνομα παραπέμπει σε… τσιμέντα», μας είπε χαρακτηριστικά ο κ. Μαρτινέγκος.

«Εξτρεμιστής», «αναρχικός»

Μερικές επιπλέον μεταφορές τίτλων τόσο παλαιότερων όσο και πιο σύγχρονων, που μπορούν να χαρακτηριστούν τουλάχιστον αξιοπερίεργες: «The Shawshank Redemption» σε «Τελευταία έξοδος Ρίτα Χέιγουoρθ» (μεταφέρει τον τίτλο του βιβλίου αλλά και ένα όχι και τόσο συγκαλυμμένο σπόιλερ), «Jules et Jim» σε «Απολαύστε το κορμί μου» (θα μπορούσε να αναφέρεται και σε φιλμ πιο… πικάντικου περιεχομένου), «Dial M for Murder» σε «Καλέσατε Ασφάλεια Αμέσου Δράσεως» (οι εποχές ήταν δύσκολες), «Springfield Rifle» σε «Συνταγματάρχη, είσαι προδότης» (τουλάχιστον του έδωσαν και έναν βαθμό παραπάνω σε σχέση με την ταινία), «My Stepmother is an Alien» σε «Σεξογήινη» (χωρίς σχόλια), «Harsh Times» σε «Θάνατος στην Πόλη των Αγγέλων», «Due Date» σε «Μη σπρώχνεις, έρχομαι» (καλά ντε), «Failure to launch» σε «Τριαντάρης από σπίτι», «The Edukators» σε «Οι μέρες της αφθονίας σας είναι μετρημένες» (επαναστατική διάθεση).

Τέλος, εκτός των τίτλων αξίζει να αναφερθούν και σε ορισμένα μεταφραστικά ευτράπελα τα οποία είχαν να κάνουν είτε με τις αντιλήψεις του εκάστοτε μεταφραστή είτε με τις ειδικές συνθήκες και τις «ευαισθησίες» που υπήρχαν κατά καιρούς σε διάφορα ζητήματα. Ετσι, όταν σε κάποια παλιά ιταλική ταινία ο πρωταγωνιστής αναφωνεί «Viva Garibaldi!», η μεταφορά γίνεται στο πιο ελληνικό «Ζήτω ο Κολοκοτρώνης!». Επίσης, όπως μπορεί να φανταστεί κανείς, την περίοδο της δικτατορίας η λογοκρισία έκανε τις δικές της παρεμβάσεις. Στον «Πολίτη Κέιν», για παράδειγμα, στη χαρακτηριστική σκηνή με τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, που άλλα χαρακτηρίζουν τον ήρωα φασίστα και άλλα κομμουνιστή, τα φορτισμένα επίθετα αντικαταστάθηκαν με τα «εξτρεμιστής» και «αναρχικός» αντίστοιχα κατά τον υποτιτλισμό.

Έντυπη

Κ. Βαρώτσος: «Χωρίς ηθική υπόσταση κινδυνεύουμε ως κράτος»

ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ
Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 07.06.2014  ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΟΥΡΝΑΡΑ

Στη φιλόξενη αυλή της γκαλερί Citronne, ο Κώστας Βαρώτσος παρουσιάζει γλυπτά μικρής κλίμακας (φωτ.: Χάρης Ακριβιάδης).

Σαν τον δρομέα του που είναι σε συνεχή κίνηση, ο Κώστας Βαρώτσος δεν σταματάει ποτέ. Είναι από τους λίγους Ελληνες καλλιτέχνες που κατάφερε μόνος του τον άθλο μιας διεθνούς καριέρας, με έργα τοποθετημένα σε δημόσιους χώρους πολλών ξένων πόλεων. Τον συναντήσαμε στον Πόρο, όπου πραγματοποιεί φέτος το καλοκαίρι μια διπλή έκθεση με εικαστικές παρεμβάσεις στο αρχαιολογικό μουσείο του νησιού -υπόδειγμα σεβασμού και λεπταισθησίας- αλλά και με γλυπτά στην γκαλερί Citronne που μας ξαφνιάζουν ευχάριστα με τη μικρή τους κλίμακα.

Η σχέση του με την Ιστορία: «Ηταν πάντοτε ηδονική. Δηλαδή συνδεδεμένη με την επιθυμία και την πραγμάτωσή της, με τη συναισθηματική πλησμονή. Η έλξη που είχα προς τα αρχαία μνημεία ήταν σαν τη λαχτάρα που νιώθεις όταν θες να πας να κολυμπήσεις στη θάλασσα ένα ζεστό καλοκαιρινό πρωινό ή όταν ονειρεύεσαι ότι βρίσκεσαι στο σπίτι της γιαγιάς σου στο χωριό και σου μαγειρεύει. Οσο μεγάλωνα, η ηδονική αυτή σχέση γινόταν βιωματική. Ως νεαρός φοιτητής πέρασα έναν ολόκληρο μήνα όπου κοιμόμουν με υπνόσακο μέσα στον ναό του Απόλλωνα στην Ανδρίτσαινα. Ηταν κατά τη δεκαετία του ’70 και είχα διαβάσει τότε το βιβλίο ενός Γερμανού, που υποστήριζε ότι ο συγκεκριμένος ναός είναι σαν να αναδύεται μέσα από το φως κάθε ξημέρωμα του Αυγούστου. Οντως, την αυγή οι ακτίνες του ήλιου έπεφταν σταδιακά πάνω στους κίονες δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ότι το οικοδόμημα βγαίνει μέσα από το έδαφος. Μετά συνεπέρανα ότι οι αρχαίοι πρέπει να είχαν κόψει ένα τμήμα από την αντικρινή κορυφή του βουνού για να δημιουργήσουν ένα είδος προβολέα του ηλιακού φωτός».

Η εικαστική παρέμβαση στον Αρχαιολογικό Μουσείο: «Οταν έχεις μπροστά σου αυτά τα αντικείμενα, δεν τολμάς να αντιπαραθέσεις τον σύγχρονο στον αρχαίο πολιτισμό. Μόνο να τονίσεις την ανάγκη που έχει ο σημερινός Ελληνας να γνωρίσει βαθύτερα την ιστορία του και να μη μείνει στην επιφάνεια της εθνικής υπερηφάνειας».

Η σύνδεση του Ελληνα με το αρχαίο παρελθόν: «Είναι τραυματική, διότι βασίστηκε σε μια θραυσματική αφήγηση. Στην Ιταλία, η Αναγέννηση μετέφερε την αρχαία ελληνική γραμματεία και την τέχνη στην καθημερινότητα των ανθρώπων. Σ’ εμάς αυτή η γνώση παρέμεινε κλεισμένη μέσα σε μια φυσαλίδα που ταξίδεψε στον χρόνο, αλλά δεν έσπασε για να διαχυθεί το περιεχόμενό της, να απλωθεί σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας. Νομίζω ότι η φοβική σχέση των Ελλήνων με τον αρχαίο κόσμο έχει τις ρίζες της στην περίοδο μετά το Βυζάντιο, όπου παγιώθηκε μια εσωστρέφεια, αποσαφηνίστηκαν οι εχθροί -η κλασική αρχαιότητα ήταν ανάμεσά τους- και παγιώθηκε η αίσθηση της μη εξέλιξης».

Η Αριστερά: «Η Αριστερά στην Ελλάδα αντικατέστησε την Εκκλησία. Εχουμε μια βυζαντινή Αριστερά που πριν από μερικά χρόνια έκανε συνέδριο για να αναγνωρίσει το μεγαλείο του Στάλιν. Παρακολουθείς τους λόγους της Παπαρήγα ή του Κουτσούμπα και έχεις την εντύπωση ότι πρόκειται για καλόγρια και παππά σε ένα μοναστήρι. Ακόμα και η διακόσμηση του γραφείου του έχει μια αισθητική που σε παραπέμπει σε αρχιεπίσκοπο. Αυτή η εικόνα έρχεται σε αντίθεση με τη διαρκή επανάσταση, την εξέλιξη της κοινωνίας που πρέσβευε ο Μαρξ. Εγώ είμαι βαθιά μαρξιστής με αυτήν την έννοια και πιστεύω ότι η Αριστερά πρέπει να περάσει τη δική της Αναγέννηση».

Τα φαντάσματα του παρελθόντος: «Στη χώρα μας ζούμε με τα φαντάσματα της Ιστορίας. Ζούμε με τον Εμφύλιο. Προσπαθούμε να ξεχάσουμε ότι είχαμε βασιλιά. Οτι είχαμε χούντα. Δεν αναρωτιόμαστε ούτε σήμερα για τις ευθύνες του πολιτικού κόσμου που μας οδήγησε στην Επταετία. Είχαμε μια σαθρή Δημοκρατία. Δυστυχώς έχουμε μια ανθρωποφαγική αντιμετώπιση του παρελθόντος που μας οδηγεί σε λάθος δρόμους.

Οπως και αν είναι η κατάσταση στην Ελλάδα, τόσο εγώ όσο και όλοι μας έχουμε μια σωματική σχέση μαζί της. Είμαστε μέρος αυτού του τόπου, είμαστε οι βλαστοί αυτού του χώματος. Αυτό δεν πρέπει να μας σταματά από το να βλέπουμε τις αστοχίες και τις κακές επιλογές που μας εμποδίζουν από την πρόοδο».

Το σημερινό αδιέξοδο

«Η αγωνία του εκδημοκρατισμού κατά τη Μεταπολίτευση, αλλά και η μεταφορά του αμερικανικού λαϊκισμού, έσπειρε τους σπόρους του σημερινού αδιεξόδου. Αναφέρομαι στον Ανδρέα Παπανδρέου που έπεισε τους Ελληνες ότι ένα παιδί του λαού μπορεί να γίνει πλούσιο, δυνατό, πανίσχυρο κοινωνικά, οικονομικά ή και πολιτικά. Ξέχασε όμως να μεταλαμπαδεύσει και την προτεσταντική ηθική. Ενα πλαίσιο ηθικής και αξιοκρατίας προϋπήρχε, αλλά καταστράφηκε εκείνα τα χρόνια, ιδιαίτερα όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός έλεγε ότι μπορείς να κάνεις μια μίζα δωράκι στον εαυτό σου, αρκεί να μην είναι μεγάλη. Ετσι χάθηκε η έννοια των δικαιωμάτων, των υποχρεώσεων και των ορίων ανάμεσα στα δύο. Η νομοθεσία δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς ηθικό πλαίσιο και γι’ αυτό βρεθήκαμε να ακούμε υπουργούς σαν τον Βουλγαράκη να προσπαθούν να κάνουν διάκριση ανάμεσα στο νόμιμο και το ηθικό. Αν δεν ξαναβρούμε την ηθική μας υπόσταση, κινδυνεύουμε να αποσταθεροποιηθούμε ως κράτος. Στις πρόσφατες εκλογές, όλοι ξαφνιάστηκαν με το ποσοστό της Χ.Α. Εγώ φοβόμουν ότι μπορούσε να έχει μεγαλύτερο. Χωρίς την κοινωνική συνοχή και την ηθική υπόσταση, ένας άνθρωπος μπορεί να σε ξεσκίσει, να σε σκοτώσει και να σου φάει την καρδιά. Θυμόσαστε τα Παιδιά των Λουλουδιών που πήγαν στον πόλεμο του Βιετνάμ και φωτογραφίζονταν με κομμένα κεφάλια Βιετκόγκ;».

​Στην γκαλερί Citronne ώς τις 18/6 και Αρχαιολογικό Μουσείο ώς τις 31/8.

Κηδεύτηκε η αμερικανίδα συγγραφέας Μάγια Αγγέλου

ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΕΡΜΑΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ

Εξέχοντες πολιτικοί και διασημότητες από όλους τους χώρους απέτισαν ύστατο φόρο τιμής χθες Σάββατο στη Μάγια Αγγέλου, την αμερικανίδα μυθιστοριογράφο, ποιήτρια και ακτιβίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που κηδεύτηκε στο Γουίνστον Σέιλεμ της Βόρειας Καρολίνας.

Ο πρώην πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Μπιλ Κλίντον, η πρώτη κυρία Μισέλ Ομπάμα και η διάσημη τηλεπαρουσιάστρια talk show Όπρα Γουίνφρεϊ ήταν εκεί για να αποτίσουν φόρο τιμής στην Αγγέλου, η οποία πέθανε στις 28 Μαΐου σε ηλικία 86 ετών. Η Γουίνφρεϊ ανέφερε ότι η Μάγια Αγγέλου ήταν σαν μητέρα της και την καθοδήγησε να υπομένει την κριτική και την κακή δημοσιότητα. Ο Κλίντον θυμήθηκε ότι της διάβασε μόλις πριν από λίγες εβδομάδες και όταν τη ρώτησε αν ήταν αρκετά υγιής για να είναι έξω η Αγγέλου του απάντησε: «Ότι είμαι σε αναπηρική καρέκλα, δεν σημαίνει ότι δεν μπορώ να είμαι έξω». Με τον Μπιλ Κλίντον η Αγγέλου είχε μια ιδιαίτερη σχέση καθώς ήταν αυτή που διάβασε ένα από τα ποιήματά της στην τελετή ορκωμοσίας του τότε αμερικανού προέδρου το 1993.

Η Αγγέλου, ήταν στην πρώτη γραμμή της μάχης για την απόκτηση πολιτικών δικαιωμάτων των αφροαμερικανών και συνεργάστηκε με τον αείμνηστο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ ενώ ήταν στενή φίλη του άλλου αφροαμερικανού ακτιβιστή Μάλκολμ X. Το πραγματικό της όνομα ήταν Μάργκεριτ Αν Τζόνσον και είχε γεννηθεί το 1928 στο Μιζούρι. Η Μάγια Αγγέλου έγραψε επτά αυτοβιογραφικά βιβλία, αλλά αυτό που την έκανε παγκοσμίως γνωστή ήταν το πρώτο με τίτλο «Ξέρω γιατί κελαηδάει το πουλί στο κλουβί» (1969), και πραγματευόταν την ενηλικίωσή της στο εχθρικό περιβάλλον του αμερικανικού νότου των δεκαετιών του 1930 και 1940.

Συνολικά έχει γράψει περισσότερα από 30 βιβλία καθώς επίσης θεατρικά έργα, σενάρια για ταινίες και τηλεοπτικές σειρές. Είχε κερδίσει βραβείο Γκράμι για τρία άλμπουμ στα οποία απαγγέλλει. Ζούσε στο Ουίνστον-Σέιλεμ στη Βόρεια Καρολίνα, όπου ήταν καθηγήτρια Αμερικανικών Σπουδών στο πανεπιστήμιο Γουέικ Φόρεστ.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.