Ποιος είμαι;
- ΕΧΟΥΜΕ μακρύ δρόμο να κάνουμε. Και δεν μας νοιάζει αν είναι επικίνδυνος ή γεμάτος εκπλήξεις αλλά αν θα φτάσουμε στον προορισμό μας σώοι και αβλαβείς. Και ιδού ένας στίχος που μου έκανε εντύπωση: «Οι πιο αληθινές ιστορίες είναι αυτές που δεν τις θυμάται κανείς!». Τον έγραψα το στίχο αυτό του Λειβαδίτη, τον ψιθυρίζω μια, δυο και τρεις φορές. Πασχίζω να βρω το κρυμμένο νόημα των λέξεων. Όμως σκέφτομαι ότι το αμάρτημα κάποιων λέξεων είναι πως έγιναν κοινόχρηστες και, εντέλει, άχρηστες. Ωστόσο, αυτό δε νομίζω ότι αναιρεί την αξία τους κι εκείνο που ήθελε να μας πει ο ποιητής… Θαρρείς πως το κάνω επίτηδες, πως θέλω να ξεφύγω από το θέμα, κάνοντας κύκλους. Ίσως και να επιζητώ να το χλευάσω. Αλλά το θέμα μου υπάρχει, είναι αυθεντικό, σαν κυματισμός θάλασσας, σαν αεράκι που δεν αφήνει χνάρια, σαν ήλιος στο κατακαλόκαιρο.
- Ήρθα μόνο για να κάνω ένα τηλεφώνημα! Φέρνω στη μνήμη το διήγημα του Μάρκες κι ανατριχιάζω. Ενώ θέλω να το ξαναδιαβάσω, δεν τολμώ γιατί αυτός ο άνθρωπος χτίζει φράση-φράση την απόγνωση…
Ένα απόγευμα με ανοιξιάτικη βροχούλα, ενώ ταξίδευε μόνη της προς τη Βαρκελώνη, οδηγώντας ένα νοικιασμένο αυτοκίνητο, η Μαρία Δε λα Λους Σερβάντες έπαθε κάποια βλάβη στην έρημο των Μονέγρος. Ήταν μια Μεξικάνα είκοσι εφτά χρονών, όμορφη και σοβαρή, που χρόνια πριν είχε αποκτήσει κάποιο όνομα σαν ηθοποιός του βαριετέ. Ήταν παντρεμένη μ’ έναν ταχυδακτυλουργό που έδινε ιδιωτικές παραστάσεις, με τον οποίο θα συναντιόταν εκείνη τη μέρα, μετά την επίσκεψή της σε κάποιους συγγενείς στη Σαραγόσα. Αφού πέρασε καμιά ώρα κάνοντας απεγνωσμένα σήματα στα αυτοκίνητα που περνούσαν βιαστικά μες στην καταιγίδα, ο οδηγός τελικά ενός σαραβαλιασμένου λεωφορείου τη λυπήθηκε. Την προειδοποίησε όμως πως δεν πήγαινε μακριά.
- Δεν πειράζει, είπε η Μαρία. Το μόνο που χρειάζομαι είναι ένα τηλέφωνο.
Ήταν αλήθεια, το χρειαζόταν για να ειδοποιήσει τον άντρα της πως δε θα έφτανε πριν από τις εφτά το βράδυ…
- Τελικά, η Μαρία θα βρεθεί έγκλειστη σ’ ένα νοσοκομείο με διανοητικά άρρωστες γυναίκες. Κανείς δεν θα πιστέψει ότι έπαθε βλάβη το αυτοκίνητό της, ότι τυχαία βρέθηκε μες στο λεωφορείο, ότι έψαχνε για να κάνει μόνο ένα τηλεφώνημα κ.λπ. Κι όταν ο άντρας της θα την επισκεφθεί, για τη Μαρία δεν θ’ αλλάξει τίποτε, αφού κι αυτός θα τη θεωρήσει τρελή. Η ζωή της είχε τελειώσει!
……………………………………………………………………………..
- ΠΙΣΤΕΥΩ ότι πάντα υπάρχει αποχρών λόγος, όχι για να επινοήσουμε μια άλλη ύπαρξη αλλά για να την ανακαλύψουμε. Φτάνει άραγε το πολυμήχανο ένστικτο; Ίσως, μερικές φορές. Μην παρεξηγηθούμε – δεν θεωρώ ότι ο άνθρωπος μπορεί να γίνει αντικείμενο συναλλαγής. Πάντως, σκέφτομαι ότι τα σκανδαλιστικά θέματα είναι υπόθεση των πεζογράφων που πιάνουν την άκρη του νήματος κι αρχίζουν να ξετυλίγουν. Έχουν πλάσει τα πρόσωπα, τα περιγράφουν, δίνουν ρυθμό και, ως άπληστοι κουτσομπόληδες, μας παραμυθιάζουν με δήθεν περιπέτειες. Λες και νιώθουν βαριά τη συνείδηση και πρέπει να το βγάλουν από μέσα τους το μυστικό για να ξαλαφρώσουν από το αμάρτημα. Γράφω τη λέξη «αμάρτημα» και αυτομάτως αναζητώ τη θρησκευτική εννοιολογική εκδοχή της. Οδηγούμαι στην περιοχή της οδύνης. Αλλά, φευ, μου είναι σχεδόν αδύνατο να δώσω μια σοβαρή δικαιολογία και ξέμεινα να χαζεύω το αμφίστομο μαχαίρι που βρέθηκε ξαφνικά στο χέρι. Τι θέλω – μήπως να κάνω καλό ή να ζημιώσω;
- Προσπαθώ να δώσω μια εξήγηση ή να ερμηνεύσω τη λειτουργία του μηχανισμού άμυνας που μοιράζει ρόλους και υψώνει τείχη, που προσδιορίζει τη συμπεριφορά του καθενός και προκρίνει λύσεις. Θέλω να καταλάβω τον πολυμήχανο ομηρικό ήρωα. Αλλά, το μυαλό είναι μυαλό και το ένστικτο είναι ένστικτο! Τι ψάχνω, θα μου πείτε… Ψύλλους στ’ άχυρα. Μια ιστορία θέλω να διηγηθώ και απ’ τη στιγμή που ξεφύλλισα τα «Χειρόγραφα του Φθινοπώρου» και διάβασα το στίχο του Λειβαδίτη, πάει, δε βλέπω να διηγούμαι την ιστορία γιατί είναι αληθινή και δεν έχει σχέση μ’ εκείνες των παραμυθάδων. Ωστόσο, επειδή η δουλειά μου έχει σχέση μόνο με το γράψιμο και τα βιβλία, θα προχωρήσω ψηλαφητά. Ίσως να είναι λυπηρά ανάγκη, όπως το να παρακολουθείς καθημερινά τις ειδήσεις από τα τηλεοπτικά κανάλια – οι εφημερίδες πια είναι όχι για τις ειδήσεις αλλά για την κυριακάτικη ευδία…
